Van schooltoneel tot N-VA

– ‘Misschien kan je mensen uit je sportclub aanspreken?’
– Ik haalde mijn wenkbrauwen op bij die vraag: ‘Maar ik zit helemaal in geen sportclub.’
– ‘Oh, je ziet er anders wel sportief uit! Uit de toneelkring dan?’
– Ik lachte: ’Sorry, ik zit ook niet in een toneelkring.’
– ‘Ah, ik had je bezig gezien tijdens het schooltoneel.’

Mijn eerste kennismaking met de N-VA kwam er nadat ik had meegedaan aan het schooltoneel voor de leerkrachten. Dat ik enkel over het podium moest lopen en niets moest zeggen, zal zeker belangstelling hebben gewekt. Enkele weken later zat ik met twee N-VA’ers aan een tafeltje in een Berchems restaurant. Ze wilden weten wat mijn ambities en engagement waren met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen van 2012. Ik kon hen geruststellen dat als ik eenmaal mijn schouders ergens onder zet, ik dat werk ook afmaak. ‘Ik wil zeker de lijst wel vullen, maar dan liefst op een onverkiesbare plaats, ergens onder de 20 of 25,’ maakte ik mijn ambitie duidelijk. Ik was een beetje terughoudend om politiek kleur te bekennen. Mijn familie is eerder links georiënteerd en ik stond in het onderwijs, dus was ik bang voor de reacties van mijn omgeving. Aangezien ik ervan overtuigd ben dat Vlaanderen onafhankelijk moet worden en hiertoe ook mijn steentje wil bijdragen, leek het me wel de moeite om lid te worden van de N-VA en mee te werken aan de kiescampagne. Mijn twee gesprekspartners gingen me later die week nog opbellen om verder concreet af te spreken.
Eenmaal thuis gekomen, begon ik hoe langer hoe meer zin te krijgen in dit nieuwe avontuur. ‘Als ik dan toch campagne voer,’ dacht ik ‘wil ik eigenlijk ook wel zo hoog mogelijk scoren.’ Ja, zo’n streber ben ik wel. Ik kreeg spijt van mijn uitspraak over de onverkiesbare plaats en wilde bellen om te zeggen dat ik toch wel graag hoger op de lijst wilde staan, maar ik bleef wat twijfelen. Enkele dagen later kreeg ik het beloofde telefoontje: ‘We hebben een vraagje voor je: zie je het zitten om toch in de top-15 te staan? Dat wil wel zeggen dat je misschien verkozen kan geraken.’ Mijn hart maakte een sprongetje: natuurlijk wilde ik dat!

Wat volgde was een echte rollercoaster: een compleet nieuwe wereld ging voor mij open. Ik heb altijd met grote interesse de politiek, verkiezingen en campagnes gevolgd, maar nu stond ik plots aan de andere kant. Er was een congres om het verkiezingsprogramma voor te stellen en goed te keuren. Na een discussie over de teksten, hield Bart De Wever een toespraak. Iedereen was laaiend enthousiast en het publiek applaudisseerde na elke oneliner – om de twee zinnen, dus. Tot slot werd de Vlaamse Leeuw gezongen. Gelukkig had mijn moeder die mij vroeger wel geleerd, dus sloeg ik geen modderfiguur. De hele zaal zong uit volle borst. Ik kreeg kippenvel: het voelde alsof ik zonder woorden was opgenomen in een grote familie. Ik wist op dat moment: ‘Voor deze partij, deze groep mensen, wil ik gerust wel wat van mijn vrije tijd opofferen.’ Het zou het understatement van het jaar blijken te zijn.

Een gedachte over “Van schooltoneel tot N-VA

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *