Uit de kast

Nadat ik voor de eerste keer een congres over een verkiezingsprogramma had bijgewoond, bleef het nog een tijdje rustig. Ik had nog niet het lef om tegen veel mensen in mijn omgeving te vertellen dat ik voor N-VA zou opkomen bij de volgende gemeenteraadsverkiezingen. De meerderheid van mijn vrienden en familie zijn immers eerder links georiënteerd en ik wist niet goed hoe ze zouden reageren. Ik ben hetero, dus ik heb geen idee hoe het voelt om jezelf te outen, maar voor mij voelde het een beetje als uit de kast komen om te vertellen dat ik in een modern, zelfstandig Vlaanderen en dus in de N-VA geloof.

De eerste keer dat ik mocht (voor mij toen al niet ‘moest’) gaan stemmen, stemde ik op Agalev. Ik hoor je je nu al afvragen: ‘Waarom staat een ex-Agalevkiezer op een N-VA-lijst?’ Wel, ik heb altijd een hekel gehad aan de verzuiling. Voor mij is het nog steeds niet duidelijk waarom er bij de politieke partijen ook ziekenfondsen, jeugdverenigingen en dies meer moeten horen. Daardoor vond ik Agalev de nuttige luis in de pels van de traditionele partijen en het libertaire, anti-autoritaire en pacifistische karakter van de partij spraken me aan. Ik ben in het Turnhout van de jaren ’90 opgegroeid, waar Jos Geysels alomtegenwoordig was. Astrid Wittebolle kende ik van Studio Brussel, wat ook in haar voordeel speelde. Toen Agalev vervelde tot Groen, zag ik weinig alternatieven. N-VA bestond al wel, maar zat in kartel met CD&V, dus daar ging mijn stem geenszins naartoe. Vlaams Belang was wel Vlaamsgezind, maar dat was dan ook het enige positieve punt van die partij.

Toen de campagne van de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 eenmaal gestart was, was het natuurlijk voor mijn omgeving snel duidelijk dat ik op de lijst stond. Er hingen affiches van mij op, er stonden interviews met mij in de krant en ik wilde ook via Facebook campagne kunnen voeren. De reacties in mijn omgeving varieerden tussen onderkoeld en uiterst verbaasd. Op straat was dat wel wat anders. Ik schrok er enorm van hoe hevig en emotioneel mensen reageerden op de N-VA. Voor mij was dit altijd een realistische, gematigde partij geweest, maar zo zag lang niet iedereen dat. ‘Ey, vooile fascisten, bol het es af, joeng!’ riep de ene voorbijganger, ‘Ge moest u schamen!’ siste de andere. Daar schrok ik wel even van, maar het sterkte alleen maar mijn overtuiging dat deze partij mijn engagement meer dan nodig had.

Tijdens de campagne waren er voor mij veel ‘eerste keren’. Naast de eerste keer uitgescholden worden voor fascist, waren er ook de eerste keer een fotoshoot doen, de eerste keer een interview afleggen en de eerste keer met een campagnebus de negen Antwerpse districten bezoeken. Tot slot kwam daar op 14 oktober ook de eerste keer verkozen worden bij. Mijn geluk kon niet op: ik mocht me mee engageren voor een beter Antwerpen, de stad waar ik me al meer dan tien jaar thuis voel!

3 gedachten over “Uit de kast

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *