Borgerocco* (2)

Na mijn middelbaar ging ik in Antwerpen op kot, al die jaren passeerde ik elke vrijdag en zondag met de bus over de Turnhoutsebaan. Ik bleef me afvragen welke halvegare vrijwillig in die grauwe buurt ging wonen. Zoals dat wel eens gaat, vond ik meteen na mijn studie werk in Antwerpen. Zoals elke schoolverlater was ik dolgelukkig dat ik voltijds aan de slag kon, dat dat ironisch genoeg in een Borgerhoutse school was, nam ik er dan maar bij.

Niet veel later zag ik in Borgerhout een huis te koop staan, lichtjes schoorvoetend ging ik toch maar eens een kijkje nemen. Het was gelegen in een parallelstraat aan de Turnhoutsebaan. Die baan kende ik intussen wel, dus wandelde ik rond in de straten in de buurt. Het was er erg rustig, al zag ik wel veel geparkeerde wagens en passeerde er af en toe een auto of een voetganger. Op de bankjes op het plein zaten wat mensen te keuvelen, een paar jongens waren aan het voetballen.

Met het huis was het liefde op het eerste gezicht, maar ik had mijn twijfels over de buurt door het beeld dat zich in al die jaren in mijn hoofd had genesteld. Mensen waarschuwden mij: Borgerhout is gevaarlijk, het zit er vol moslims, enzovoort. Toegegeven, van de Turnhoutsebaan had ik een heel negatief beeld, maar ik was toch voorzichtig positief over de aanpalende straten. Er lopen vrouwen rond met hoofddoeken: so what? Borgerhout zag er helemaal niet zo dreigend of gevaarlijk uit als ik dacht. Wonen in ‘Borgerocco’: ik besloot het toch een kans te geven.

Al mijn hele leven ga ik uit van het principe ‘leven en laten leven’, ieder belijdt de godsdienst die hij wilt en zet op zijn hoofd wat hij wilt. Zo lang ik mijn zin mag doen, is dat allemaal geen probleem.  Vind je als vrouw dat je een hoofddoek moet dragen, dat je als moslim vijf keer per dag moet bidden of als christen elke zondag naar de mis moet gaan? Prima, dat moet je dan vooral doen. Ik hoop nog altijd dat alle mensen zo denken.

Wonen in Borgerhout bleek inderdaad heel goed mee te vallen, het is een dorp in de stad. Ik leerde veel mensen kennen in de buurt, de straten werden opnieuw aangelegd, er kwam een gezellig café achter mijn hoek en ik vond op de Turnhoutsebaan (bijna) alles wat ik nodig had op (bijna) eender welk moment van de dag of nacht. Die baan blijft echter een geval apart en heeft vele gezichten. Op regenachtige herfstdagen is het een laan van tristesse, als ik er fiets voel ik me lichtjes suïcidaal, maar op zonnige zomerdagen en tijdens feesten zoals Borgerrio krijg ik er een instant-vakantiegevoel. Dus ik beken: ik heb een haat-liefdeverhouding met de Turnhoutsebaan.

*In 1998 schreef Hugo Claus het libretto voor een tot op heden niet opgevoerde opera, “Borgerocco, of De dood in Borgerhout”. Het is een recente bewerking van Medea. Jan trouwt met Fadoea, maar uit wraak op haar overspelige man, vergiftigt Fadoea haar kinderen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *